Recent Entries
Why We Write – Brand new strip from the creators of Logicomix 2/3
Dec 21, 2009 Uncategorized Leave a comment
Why We Write – Brand new strip from the creators of Logicomix
Dec 21, 2009 Uncategorized Leave a comment
Κωνσταντινούπολη 2009
Dec 20, 2009 General, Personal Leave a comment
(ακολουθεί μακροσκελές κείμενο – τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα)
Εντάξει, ελαφρώς απαράδεκτος, έχω επιστρέψει από Κωνσταντινούπολη 5 μέρες και τώρα κάθομαι να γράψω εντυπώσεις… ας όψεται το πήξιμο στη δουλειά!
Για την Πόλη, τι να πω; Ας ξεκινήσω λέγοντας ότι ποτέ μέχρι τώρα δεν την είχα υπόψιν στους προορισμούς που ήθελα να πάω. Όταν σκεφτόμουν ταξίδι, σκεφτόμουν πόλεις όπως Βαρκελώνη, Πράγα, Βερολίνο, Άμστερνταμ, Παρίσι … και στα πιο “έθνικ” μου άντε κανά Κάϊρο, καμμιά Τυνησία… αλλά την Κωνσταντινούπολη την είχα έξω. Δεν ξέρω γιατί, είχα την εντύπωση ότι θα μου ήταν αδιάφορη.
Big Mistake! Ας είναι καλά η επιμονή της Δέσποινας που με έπεισε και πραγματοποιήσαμε το ταξίδι.
Πώς μπορώ να αποτυπώσω την εντύπωση που μου έκανε η Κωνσταντινούπολη με 3 λέξεις; Χρώμα, άρωμα, ατμόσφαιρα.
Είναι μια ζωηρή και χρωματιστή πόλη, καμμιά σχέση με το γκρίζο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Παντού χρωματιστά σπίτια, άλλοτε βαμμένα και άλλοτε ντυμένα με μικρά μικρά χρωματιστά πλακάκια. Ναι, ώρες ώρες ίσως είναι και λίγο κιτς, αλλά το μάτι ποτέ δεν κουράζεται.
Το άρωμα που αποπνέει η πόλη, είτε αυτό βγαίνει από τα αμέτρητα μέρη που μπορείς να φας είτε από τα απίθανα ζαχαροπλαστεία είτε από τα παζάρια με τα μπαχαρικά, είναι μεθυστικό. Μόνο αν έχεις καταστρέψει τα ρουθούνια σου από τίποτα κόκες δεν θα το αντιληφθείς.
Η Κωνσταντινούπολη είναι μια πόλη με χαρακτήρα. Με ξεχωριστή ατμόσφαιρα, τέτοια που σε κάνει να νοιώθεις αμέσως κομμάτι της. Έχει προσωπικότητα.
Αυτά που γράφω εδώ, δεν είναι αυτά που θα δει κάποιος στους οδηγούς ίσως, ή σε ταξιδιωτικές διαφημίσεις. Αυτά τα λένε καλύτερα και με πιο ωραία λόγια. Αυτά που θα γράψω είναι σκόρπιες (και χωρίς σειρά) εντυπώσεις όπως μου αποτυπώθηκαν στο μυαλό και όπως μου έρχονται τώρα, σιγά σιγά, ξανά μπροστά μου.
• Στην Πόλη, ο κόσμος τρώει πολύ. Όταν λέμε τρώει πολύ, δεν εννοώ ότι χλαπακιάζουν, ούτε είναι ευτραφείς κλπ. Απλά, παντού υπάρχουν φαγητάδικα κάθε λογής. Από πολύ καλά εστιατόρια μέχρι απλές τρύπες που πουλάνε λαχματζούν και κάτι μυστήρια σάντουιτς με κεφτέδες, ή με ψάρι. Πολύ νοστιμιά όμως! Δεν υπάρχει περίπτωση να περπατήσεις πάνω από 20 μέτρα χωρίς να βρεις μέρος για να φας.
• Επίσης το ίδιο συμβαίνει και με τα κουρεία! Σχεδόν δίπλα σε κάθε μέρος που μπορείς να φας, υπάρχει και ένα κουρείο. Μυστήριο! Τόσο πολύ τους αρέσει να κουρεύονται; (στο τσακ ήμουν να πάω να κουρευτώ και να ξυριστώ, έτσι για να δοκιμάσω την εμπειρία. Να τους έλεγα ότι είμαι Γιουνάν; – ερώτηση που με φέρνει στο επόμενο)
• Οι Τούρκοι, τουλάχιστον αυτοί που μένουν στην Κωνσταντινούπολη (και όσοι ήρθα σε επαφή τέλος πάντων) αγαπούν τους Έλληνες. Δεν μιλάω για αυτούς που θέλουν να σε βάλουν στο μαγαζί τους και λένε ό,τι θες προκειμένου να σε μπάσουν. Λέω για τους απλούς ανθρώπους, όχι στις τουριστικές περιοχές. Μόλις λέγαμε ότι είμαστε έλληνες (όταν μας ρωτούσαν, πάντα δηλαδή) αμέσως χαμογέλαγαν ενθουσιασμένοι και λέγανε διάφορα (κυρίως “μπατζανάκη”, “φίλε”, και “νεϊμπορ” δηλαδή γείτονα). Ένας μάλιστα, με τα σπαστά αγγλικά του μού είπε “we are like brothers, you and us, you know… … but politics? aaa, forget! they want fight, fight and fight… but why? nothing good! we are friends”
• Οι Τούρκοι μάλλον δεν πάνε στα σπίτια τους το βράδυ. Δηλαδή πάνε αλλά αργά! Έβλεπες παντού, μέχρι πολύ αργά, τα μαγαζιά να έχουν κλείσει, αλλά μέσα να είναι 3-4 νοματαίοι με χαμηλά φώτα να βλέπουν τηλεόραση, να συζητάνε, να πίνουν το τσάι τους… Α ναι, ο κόσμος εκεί (επόμενο) …
• … πίνει πολύ τσάι. Αφού δεν πίνουν αλκοόλ (συνήθως), του δίνουν και καταλαβαίνει. Ακόμα και νέους σε καφετέριες βλέπεις αντί για καφέ (ή μπύρα εννοείται) να πίνουν τσάι. Το δοκιμάσαμε, αρκετά καλό το συνηθισμένο Τούρκικο τσάι, αλλά επίσης πολύ καλό το Apple Tea (όχι, δεν έχει να κάνει με την Apple το ότι μου άρεσε 
).
• Στην Κωνσταντινούπολη, όσο και να αντιπαθείς τα γλυκά, θα φας και θα πεις κι ένα τραγούδι! Τι γλυκά είναι αυτά! Έχω πάθει σοκ. Best of: το κιούνεφε με παγωτό από το Mado, το καζάν ντιπί από το Saray Muhallebicisi, τα σιροπιαστά από τον Γκιούλογλου (έμαθα ότι έχει κι εδώ, στην Κηφισιά… χμμμμ!!!!!)
• Το τι ψάρι κυκλοφορεί στην αγορά, δεν λέγεται. Ο παράδεισος των ψαροφάγων! Πάμφθηνα (για τα δικά μας δεδομένα) και λαχταριστά! Ζωντανά (μέσα σε λεκάνες με νερό) να περιμένουν να τα αγοράσεις! Γιαυτό και η Πόλη είναι γεμάτη (επόμενο) …
• … γλάρους! Απίστευτα πολλοί γλάροι! Είδα εικόνα ψαράδικου να μπαίνει στο λιμάνι του Κούμκαπί και σχεδόν δεν φαινότανε από το σμήνος των γλάρων που το ακολουθούσε. Άλλωστε είναι πολύ χαρακτηριστική η εικόνα των μιναρέδων της Αγίας Σοφίας και γύρω τους να λικνίζονται οι γλάροι! Πραγματικά πολύ ωραία εικόνα!
• Η πολυτέλεια που θα δει κανείς στο Τοπκαπί, δεν συγκρίνεται νομίζω με την πολυτέλεια που θα δει αν πάει στο νεότερο παλάτι του Σουλτάνου, το Ντολμά Μπαχτσέ. Έφυγε από το Τοπκαπί γιατί δεν ήταν και τόσο πολυτελές λέει. Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν τι γίνεται στο νέο. Η υπερβολή στο μεγαλείο της, αλλά… και πάλι σε μαγεύει αυτή η ατμόσφαιρα…
• … όπως και η ατμόσφαιρα της Αγίας Σοφίας! Ένα δέος σε πιάνει καθώς μπαίνεις μέσα, αναλογιζόμενος την ιστορία και τα γεγονότα που έχουν συντελεστεί εκεί. Βέβαια και το τεράστιο μέγεθός της βοηθάει πολύ σ’αυτό!
• Η Κωνσταντινούπολη είναι πολυπληθέστατη. Μιλάμε για σχεδόν 16 εκατομμύρια κατοίκους. Απίστευτο! Μια βόλτα στην Ιστικλάλ, κάτι σαν τη δική μας Ερμού, θα σας πείσει!
• Οι αγορές ή τα παζάρια έχουν μια γοητεία από μόνα τους… Εγώ που δεν είμαι των ψώνιων (στην πραγματικότητα εκτός από βιβλία και ηλεκτρονικά δεν αντέχω άλλου είδους “ψάξιμο”) το καταχάρηκα! Αλλά, βασική προϋπόθεση: αν πας στην αγορά με τα μπαχαρικά, μην έχεις φάει τίποτα πριν! Σου δίνουν και δοκιμάζεις, δοκιμάζεις και δοκιμάζεις! Από λουκούμια, σουτζούκια, τυριά, παστουρμάδες, μέχρι ξηρούς καρπούς, φρούτα, καραμέλες, τσάι… τα πάντα! Κι επίσης να είσαι προετοιμασμένος ότι όλοι θα σε τραβάνε (με και χωρίς εισαγωγικά) να μπεις στο μαγαζί τους. Αν δεν το δεις ως κάτι γραφικό, την πάτησες!
Σίγουρα είναι και άλλα που δεν μου έρχονται αυτή τη στιγμή. Φυσικά δεν είναι όλα ωραία και θετικά. Υπάρχουν και στραβά. Όπως:
• ότι είδα ελάχιστους κάδους σκουπιδιών. Πού τα πετάνε τα σκουπίδια τους; Αν και είδα δυο τρεις φορές σακούλες πεταμένες στο πεζοδρόμιο, η έλλειψη κάδων θα με έκανε να περιμένω να δω απείρως περισσότερα σκουπίδια. Μυστήριο.
• δεν υπάρχουν παγκάκια. Ρε παιδιά, με τόσο ποδαρόδρομο που ρίξαμε (γιατί ρίξαμε πολύύύύύύ ποδαρόδρομο, από επιλογή μας) κάποτε θέλαμε να βάλουμε και τον κώλο μας κάτω. Παγκάκια πουθενά. Εκτός από την πλατεία του Ιπποδρόμου (ανάμεσα Αγίας Σοφίας και Μπλε Τζαμιού) και στην πλατεία Ταξίμ, πουθενά αλλού δεν είδαμε. Φτου!
• αν έχεις μυωπία, ξέχνα τις πινακίδες που λένε τις οδούς! Μιλάμε ότι γράφουν τους δρόμους σε κάτι πινακιδάκια που το μέγεθος τους είναι μικρότερο από ένα CD. Πρέπει να πας αρκετά κοντά για να δεις πώς λέγεται ο δρόμος που είσαι.
Πράγματα που δεν κάναμε; Ουουουουου! Πολλά! Τι να πρωτοκάνεις, τι να πρωτοδεις σε 2μισυ μέρες; Παρόλα αυτά, νοιώθω ότι πήραμε μια γερή γεύση, η οποία όσο περνάνε οι μέρες αφήνει μια γλυκύτητα, τέτοια που με κάνει να θέλω να ξαναπάω. Όχι τόσο για να δω ό,τι δεν είδα (που είναι πάρα πολλά αυτά) αλλά για να ξαναβρεθώ σ’αυτή την μοναδική ατμόσφαιρα που αποπνέει.
(Να μην ξεχάσω: Την επόμενη φορά να κάνω χαμάμ!)
Περί γρίπης και σχολείων
Dec 7, 2009 Uncategorized 3 Comments
Μπορεί κάποιος να μου πει τι λογική έχει πλέον το κλείσιμο των σχολείων; Να μην αρρωστήσουν τα υπόλοιπα παιδιά που δεν νοσούν; Να μην εξαπλωθεί η “πανδημία” (παναγία μουουου!!! που είπε και μια σχιζοφρενής μαμά μόλις της είπαν ότι στον παιδικό σταθμό μας έχουμε 2 κρούσματα)
Ναι. ΟΚ. Με κάλυψε η Άσπα στο post της που μπορείτε να διαβάσετε εδώ: http://aspaonline.blogspot.com/2009/11/blog-post_30.html Πείτε μου όμως κάτι. Εντάξει, κλείνουν τα σχολεία, λέει, όταν λείπουν πάνω από 5 παιδιά. Μάλιστα, και χωρίς χαρτί γιατρού. (Έχει πολύ κίνηση λέει στα νοσοκομεία, δεν μπορούν να καλύψουν τη ζήτηση για εξετάσεις και άλλα τέτοια ωραία).Ανοίγουν όμως μετά από μία βδομάδα. Τόσο κάνει ο ιός να απομακρυνθεί από το επικίνδυνο σχολείο; Και… ακούστε κι αυτό… Εκτός του ότι όπως είπα δεν χρειάζεται χαρτί από γιατρό για τα παιδιά που λείπανε, μετά που θα ξαναανοίξει, ΔΕΝ ξανακλείνει, ακόμα κι αν η πανδημία φάει τους μισούς μαθητές και όλους του καθηγητές μαζί…. Τι λογική υπάρχει σ’αυτό το σενάριο;
Και το άλλο; Τα παιδιά επίτηδες δεν πάνε σχολείο (αφού δεν απαιτείται χαρτί γιατρού για να δικαιολογήσουν την απουσία τους) για να κλείσει. Το ξέρω, έχω περάσει από αυτή τη φάση της ψυχολογίας των μαθητών, κι εγώ να ήμουν τώρα όπως ήμουν στα 15 μου, τα ίδια και χειρότερα θα έκανα, (τέτοιο καθικάκι ήμουν).
Αλλά ως πολιτεία (…) τι μπάχαλο είναι αυτό που δημιουργείται με τις “ό,τι να΄ναι” ρυθμίσεις για την “πανδημία”;
Κλείνεις επειδή πρέπει, και όταν ξαναανοίξεις δεν τρέχει τίποτα; Γουάτ ιζ δε πόιντ;
4×4
Nov 10, 2009 Fun Leave a comment
Ένας πλούσιος τύπος αγοράζει ένα γαμάτο τζιπ 4×4, σωστό θηρίο. Επειδή όμως ήθελε να κάνει και το κομμάτι του, δεν το έβαζε στο πάρκινγκ, το άφηνε έξω από το σπίτι του να το βλέπει ο κόσμος.
Κάποια στιγμή περνάει έξω από το σπίτι του ένας μεθυσμένος. Κοιτάει το τζιπ και βλέπει πίσω το 4×4…
- Τέσσερα επί ΧΙΚ τέσσερα… ε τους μαλάκχες ΧΙΚ, δεν ξέρουν; Βγάζει από την τσέπη του ένα σουγιά, και χαράζει δίπλα ” = 16 “.
Το πρωί βγαίνει ο πλούσιος, βλέπει τη χαρακιά και γίνεται έξαλλος!
- Τα κωλόπαιδα, γαμώ τα %$#^%$ θα τα γ*&^ω κλπ κλπ.
Παίρνει το τζιπ, το πάει στην αντιπροσωπεία και τους λέει να το φτιάξουν. Όταν το πήρε, ήταν πάλι κουκλί. Το αφήνει και πάλι όμως έξω από το σπίτι του. Περνάει ο μεθυσμένος, βλέπει πάλι σκέτο το “4×4″ …
- E … τι μαλάκχες, το σβήσανε; ΧΙΚ! Βγάζει πάλι το σουγιά, και ξαναχαράζει ” = 16 “.
Βγαίνει πάλι ο πλούσιο το πρωί, το βλέπει και αρχίζει πάλι να βρίζει Θεούς και Δαίμονες. Πάει πάλι το τζιπ στο συνεργείο για βάψιμο.
Αυτό γίνεται 3 – 4 φορές ακόμα. Ο πλούσιος κοντέυει να πάθει εγκεφαλικό! Κάποια στιγμή ο μπογιατζής του λέει:
- Ρε φίλε, δεν βγάζεις άκρη… έχω μια ιδέα. Να γράψουμε με όμορφα γράμματα δίπλα στο 4×4 το ” = 16 “, να ξεμπλέξεις με τα κωλόπαιδα.
- Θα φαίνεται καλά ρε φίλε; ρωτάει ο πλούσιος
- Μωρέ θα στο κάνω εγώ να νομίζεις ότι έτσι είναι από τη μάνα του!
- Τέλεια, κάντο! Το φτιάχνει λοιπόν ο μπογιατζής, και πραγματικά φαίνεται σούπερ. Παίρνει λοιπόν ο τύπος το τζιπ του και γεμάτος σιγουριά το παρκάρει πάλι έξω από το σπίτι του. Το βράδυ, περνάει πάλι ο μεθυσμένος. Βλέπει το “4×4=16″. Το κοιτάει καλά καλά.
Βγάζει το σουγιά από την τσέπη του και γράφει από κάτω:
ΣΩΣΤΟΟΟΟΟΟΟΣ!
Tα σηκωμένα μανίκια
Oct 19, 2009 Uncategorized Leave a comment
Από άλλο πλανήτη… αυτοί ή εμείς;
Oct 16, 2009 Personal, Points to ponder 4 Comments
Συνειρμικά από το προηγούμενο post, θυμήθηκα μια καλοκαιρινή εμπειρία που ζήσαμε οικογενειακώς, τον Αύγουστο που μας πέρασε.
Έχοντας πάει διακοπές κοντά στο Πόρτο Χέλι, βγήκαμε για τη βραδινή μας βόλτα οι τέσσερις μας. Το Πόρτο Χέλι συνδυάζει τη γραφικότητα, την ομορφιά του τοπίου, το τουριστικά ανεπτυγμένο περιβάλλον, το πράσινο, το γαλάζιο… γενικά είναι μια καλή ιδέα να ξεσκάσει κανείς και να νιώθει ότι βρίσκεται σε νησί. Άλλωστε οι Σπέτσες είναι ένα τσιγάρο δρόμος που λένε, οπότε το νησί μπορείς να το βρεις και κυριολεκτικά, στα πόδια σου.
Πρόλογος τέλος. Κυρίως θέμα. Καθώς λοιπόν περπατούσαμε στα στενά του ΠορτοΧελίου (κουφή γενική αλλά τέλος πάντων), περάσαμε έξω από κάτι σαν έπαυλη, η οποία είχε αρκετό πράσινο και δεν φαινότανε μέσα τίποτα. Στην είσοδο όμως υπήρχε ένας πίνακας ανακοινώσεων, ο οποίος μας πληροφορούσε ότι τις μέρες που είμασταν εκεί υπήρχε και το Φεστιβάλ του Δήμου, με αρκετές πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η πόρτα ήταν ανοιχτή, ακούσαμε κάτι ήχους σαν από όργανα ορχήστρας τη στιγμή που κουρδίζονται, οπότε λέμε ας μπούμε. Τι πιο ωραίο να απολαύσουμε και μια μουσική βραδιά στις διακοπές μας.
Πράγματι, μπήκαμε σε ένα μεγάλο κήπο, μέσα στα δέντρα, όπου υπήρχαν καμμιά 200αριά καρέκλες, οι περισσότερες άδειες, ενώ στη βεράντα της έπαυλης ήταν η σκηνή που ετοιμαζόντουσαν οι μουσικοί. Όταν λέμε μουσικοί, μιλάμε για 25 περίπου παιδιά, ηλικίας 3 έως 15-16 χρόνων, τα οποία όπως διαβάσαμε ήταν από τη Σουηδία και είχαν μάθει βιολί με τη μέθοδο Σουζούκι. Μας έδωσαν κάποιο φυλλάδιο, όπου είδαμε περίπου τι είναι αυτή η μέθοδος, μπορείτε να δείτε εδώ για περισσότερα ή εδώ, αλλά εν ολίγοις είναι μια επαναστατική μέθοδος εκμάθησης μουσικής (αλλά και άλλων τεχνών) που βασίζεται στους ίδιους μηχανισμούς που το παιδί μαθαίνει τη μητρική του γλώσσα. Εξ ου και οι αρκετά μικρές ηλικίες των παιδιών που ήταν στη σκηνή. Τα παιδιά αποδείχτηκαν τελικά καλοί μουσικοί, όχι φυσικά επιπέδου ορχήστρας, αλλά για τέτοιες ηλικίες ήταν όντως εντυπωσιακά.
Τώρα θα πείτε, τι σχέση έχουν όλα αυτά με το προηγούμενο post και τη γκρίνια μου; Αν προσέξατε αγαπητοί και προσεκτικοί αναγνώστες, υπάρχει μια λέξη-κλειδί σε όλα αυτά που έχω γράψει μέχρι εδώ. Η λέξη αυτή είναι “Σουηδία”. Οι μαθητές λοιπόν ήταν από τη Σουηδία. Όπως αποδείχτηκε, καθώς γέμιζε σιγά σιγά ο χώρος, όλοι οι θεατές επίσης ήταν Σουηδοί, πλην ημών και 2-3 άλλων που μπήκαν ξέμπαρκοι όπως κι εμείς. Αυτό που μου έκανε απίστευτη εντύπωση, ήταν το γεγονός ότι ενώ ο χώρος γέμισε και η μουσική βραδιά δεν είχε αρχίσει ακόμα, ΔΕΝ ακουγόταν ΟΥΤΕ ένας ψίθυρος. Κυριολεκτώ. Δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου να έχω βρεθεί σε πιο ήσυχη σύναξη ατόμων. Αυτοί που ήθελαν κάτι να πουν στο διπλανό τους, έσκυβαν τόσο πολύ στο αυτί του που δεν ακουγόταν κιχ. Κινητά να χτυπάνε βέβαια ούτε για πλάκα. Αφού κοιταζόμασταν με τη γυναίκα μου, και σχεδόν κόντεψε να μας πιάσει νευρικό γέλιο. Τα παιδιά μου κι αυτά κάπως ήταν παραξενεμένα, αλλά με βάση τη θεωρία της λογικής του όχλου, παρασύρθηκαν κι αυτά στην ησυχία. Δεν μιλούσε κανείς. Εκείνη τη στιγμή φανταζόμουνα μια αντίστοιχη περίπτωση, όπου ο κήπος θα ήταν γεμάτο Έλληνες (ή και άλλους) θεατές, να περιμένουν να αρχίσει η παράσταση. Μου ήρθαν στο νου παιδιά να τρέχουν ανάμεσα στα καθίσματα, μαμάδες να φωνάζουν στα καμάρια τους/μας, να καπνίζουν (ανοιχτός χώρος γαρ), να μιλάνε στο κινητό, να τρώνε πατατάκια, να, να, να. Υπερβάλω; Υπερβάλω, ε;
Προχτές στο Σπήλαιο Παιανίας, όταν είχαμε φτάσει στη μεγαλύτερη αίθουσα του σπηλαίου, ο ξεναγός μας ζήτησε να κάνουμε ησυχία προκειμένου να αρχίσει ένα μουσικό μέρος της ξενάγησης, έτσι ώστε να διαπιστώσουμε την ηχητική του χώρου. Άρχισε λοιπόν να ακούγεται από κάποια σημεία του σπηλαίου Vivaldi, ιδανική μουσική για τέτοιο επιβλητικό μέρος. Ξέρετε τι άκουγα μαζί με το Vivaldi;
- Μαμάάά, αυτό εκεί δεν μοιάζει με καταρράκτη;
- Σσσστ!
- Προχωράτε λίγο να βλέπουμε κι εμείς;
- Πρόσεχε Παναγιώτη, γλυστράει!
- Αυτό τι είναι; Α οκ!
- Αργεί ακόμα η βόλτα;
- Τώρα αυτό τι μας το βάλανε; σε λίγο θα βάζουν και Μπιθικώτση!
………
Και είμασταν μόνο 25 περίπου άτομα.
Υπερβάλω, ε;
Σταδιάλα, συγχίστηκα πάλι!
Τι σου άρεσε περισσότερο;
Oct 13, 2009 Personal, Points to ponder 5 Comments
Ωραία μέρα προχτές, Κυριακή πρωί, λιακάδα, καλοκαιρινές θερμοκρασίες και τι καλύτερο από μια βόλτα με τα παιδιά. Κάπου που να μην έχουμε ξαναπάει, κάτι έξω από το συνηθισμένο, κάτι που θα το θυμούνται κι εκείνα. Όχι πάλι κούνιες, λούνα παρκ και τα συναφή. Αποφασίζουμε λοιπόν να πάμε σε ένα σπήλαιο. Μάλιστα, έχουμε και σπήλαια εδώ στην Αττική. Στο γνωστό σπήλαιο Παιανίας, ή αλλιώς Κουτούκι, αν και δεν ξέρω από πού βγαίνει αυτό το όνομα, ή τι είχε πιει αυτός που το ονόμασε έτσι. Ας είναι.
Πάμε λοιπόν, με οδηγό μας τις πινακίδες στο δρόμο. Εννοείται πριν φύγουμε, έκανα και μια σχετική έρευνα περί του σπηλαίου, μην πάμε και τελείως αδιάβαστοι, γιατί ο καλύτερος ξεναγός δεν μπορεί να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις που μπορεί να έχουν οι επισκέπτες. Κάποιες πληροφορίες βρήκα εδώ.
Μετά από μια ολίγον μπερδεμένη διαδρομή (γιατί οι πινακίδες δεν βοήθησαν εντελώς, κάπου τη χάσαμε την πορεία μέσα στην πόλη της Παιανίας), αρχίσαμε το δρόμο της ανάβασης στο βουνό. H θέα της περιοχής ήταν μαγευτική και όσο ανεβαίναμε είχε κανείς την αίσθηση ότι βρισκόταν σε αεροπλάνο. Τέλος, φτάσαμε στον προορισμό μας, ένας χώρος στάθμευσης για τα αυτοκίνητα και μια βεράντα στο βουνό όπου μπορεί να περιμένει ο επισκέπτης μέχρι να αρχίσει η ξενάγηση. Περιμέναμε λίγο μέχρι να αρχίσει και μετά ήρθε ο ξεναγός για να μας οδηγήσει στα έγκατα του Υμηττού.
Πολύ εντυπωσιακό όντως. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες του σπηλαίου, καθώς πρώτον αυτές μπορεί να τις βρει κάποιος σε άλλες πηγές όπως αυτή που παρέπεμψα προηγουμένως και δεύτερον δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο γράφω αυτό το post. Θα σταθώ στην συμπεριφορά των επισκεπτών. Ο ξεναγός από την αρχή που πατήσαμε το πόδι μας στο μονοπάτι του σπηλαίου, μάς ζήτησε ευγενικά πλην σαφώς δύο πράγματα. Να μην ακουμπάμε απολύτως τίποτα (εκτός από το κάγκελο όπου υπάρχει), γιατί τα βακτήρια από τα χέρια μας αρρωσταίνουν το σπήλαιο (και μας έδειξε παραδείγματα) και να μην βγάζουμε φωτογραφίες, γιατί το φλας επηρεάζει αρνητικά το σπήλαιο, κάνοντας να πρασινίζει ο χώρος όπως η μούχλα. Φαντάζομαι έχετε ήδη καταλάβει τι έγινε στην ξενάγηση, ε;
Η ευγενική παράκληση του ξεναγού δεν έπιασε τόπο, έτσι σιγά σιγά έγινε πιο επιτακτική. Του στυλ “σας είδα κύριε, δεν είμαι στραβός, το βλέπω το φλας, αν ξαναβγάλετε φωτογραφία θα αναγκαστώ να σας βγάλω έξω” και άλλα παρόμοια. Είδα πολλούς που ακουμπούσαν τους σταλαγμίτες για να δουν πόσο λείοι είναι. “Α, κοίτα Παναγιώτη πόσο απαλό στο χέρι είναι!” … Σε κάποιους σταλαγμίτες είχαν κάποιοι χαράξει και το όνομά τους! “Pantelis was here” και ημερομηνία από κάτω (όχι η προχτεσινή, παλιότερη). Pantelis was here but the spileo was here too, some two million years before you, ρε μαλάκα! Πόση ματαιοδοξία κρύβει ο κάθε καραγκιόζης ρε γαμώτο πια! Λες και μετά από μισό εκατομμύριο χρόνια θα μπει κάποιος και θα πει γουάου, ήταν ο Παντελής εδώ, έχει μεγάλη αξία αυτός ο βράχος!
Για να μην πω για τις φωτογραφίες. Περιμένανε κάποιοι να στρίψει ο ξεναγός πίσω από μια κολώνα για να στηθούν για τις καθιερωμένες οικογενειακές φωτογραφείς μπροστά από κάποιο εντυπωσιακό σχηματισμό. Λες και δεν φαινότανε η λάμψη του φλας. Λες και κοροϊδεύανε τον ξεναγό.
Τι είναι αυτό που μας κάνει σα λαό να μην συμμορφωνόμαστε με ορισμένα απλά πράγματα; Είναι η ελληνική μαγκιά; Ο ελληνικός τσαμπουκάς; Ο σταρχιδισμός του Έλληνα ή του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει; Τι;
Εγώ πιστεύω ότι είμαστε αμόρφωτοι, απολίτιστοι, χωρίς παιδεία, χωρίς κουλτούρα. Κάτι που οι γονείς δεν έχουν μάθει στα παιδιά, κάτι που το σχολείο δεν ενδιαφέρεται να εκπαιδεύσει τους μαθητές, όχι στο πώς λύνεται η συνάρτηση αλλά στο πώς πρέπει να φέρεσαι, στο σεβασμό στον διπλανό σου, στο περιβάλλον, στη φύση, στην ιστορία. Και στη συνειδητοποίηση ότι είμαστε μέρος μιας αλυσίδας, όχι η κορωνίδα της δημιουργίας. Ούτε καν ο πιο λαμπερός της κρίκος. Ίσως αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, μπορέσουμε να φερθούμε ανάλογα στο περιβάλλον όπου κινούμαστε.
Τελειώνοντας τη γκρίνια μου, θα κλείσω με μια στιχομυθία που είχα με την 6χρονη (σχεδόν) κόρη μου, αργότερα καθώς επιστρέφαμε στο σπίτι. Της ζήτησα λοιπόν να μου πει αν της άρεσε η βόλτα που κάναμε.
- Ναι μπαμπά, πολύ ωραία ήταν σήμερα!
- Τι σου έκανε περισσότερο εντύπωση στο σπήλαιο; συνέχισα.
- Το ότι δεν άκουγαν στους κανόνες οι άνθρωποι! …
- Ναι, κι εμένα, είπε ο γιος μου που κατά κανόνα επαναλαμβάνει την αδερφή του.
Η γεύση που είχα το βράδυ μετά τη βόλτα, ήταν πίκρα.
